Dziedzictwo Narodowe w Gminie Białogard

Dziedzictwo Narodowe
Dziedzictwo Narodowe

DZIEDZICTWO NARODOWE?

Dwudziestoprocentowe pokrycie obowiązującymi planami terenu gminy powoduje, że skuteczna ochrona ładu przestrzennego oraz wartości kulturowych jest utrudniona, a zarządzanie i gospodarowanie przestrzenią wymaga aktualizacji obowiązujących planów zagospodarowania przestrzennego i tworzenia kolejnych planów miejscowych.

Białogórzyno
Kościół parafialny pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny
Dargikowo
Cmentarz Ewangelicki z drugiej połowy XIX wieku
Gruszewo
Ruina pałacu z początku XIX wieku
Park dworski z drugiej połowy XIX wieku
Laski
Park dworski z połowy XIX wieku
Łęczno
Kościół Ewangelicki pod wezwaniem Matki Boskiej Królowej Polski
Nasutowo
Park dworski z drugiej połowy XIX wieku
Nawino
Park dworski z początku XX wieku
Podwilcze
Kościół Ewangelicki pod wezwaniem Świętego Marcina Biskupa
Zespół pałacowy, pałac z 189 roku oraz park z początku XIX wieku
Pomianowo
Kościół Ewangelicki pod wezwaniem Chrystusa Króla
Rarwino
Kościół Ewangelicki pod wezwaniem Narodzenia Najświętszej Marii Panny
Park dworski z drugiej połowy XIX wieku
Stanomino
Kościół Ewangelicki pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża
Park pałacowy oraz obiekt sanatoryjny (leśny) z połowy XIX wieku
Żytelkowo
Kościół Ewangelicki pod wezwaniem Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny

Nawino
Park dworski z początku XX wieku

Park krajobrazowo-leśny o powierzchni 4 hektarów, położony na terenach należących do Nadleśnictwa Białogard i na gruntach stanowiących własność prywatną. Został założony przy neobarokowym dworku, wzorowany jest na stylu naturalistycznym. W parku występowała i występuje roślinność pochodzenia krajowego. Niektóre starsze drzewa, zwłaszcza dęby mogą wskazywać na to, że w tym obszarze mógł znajdować się inny nieistniejący już park. Park w Naiwnie ma kształt nieregularnego prostokąta przylegającego dłuższymi bokami, od strony zachodniej do drogi Nawino-Dębczyno, od strony wschodniej do cieku wodnego. Krótszymi bokami od strony północnej do pastwiska, od strony południowej do zabudowań dworu i podwórza. Przez park w kierunku z południa na północ ciągnęła się aleja grabowa. Na wschód przyległa do niej polanka trawiasta. W części południowo-wschodniej istnieje zabagniony stawek. W parku dominują drzewa liściaste, niewielka ilość iglastych. Na uwagę zasługują buk pospolity, dąb błotny, dąb bezszypułkowy , lipy drobnolistne, kasztanowiec, rdestowiec sachaliński, wiązy. Park jest jedyną częścią zieleni w najbliższej okolicy pozbawionej lasów. Posiada duże znaczenie wiatrochronne dla całej wsi. W parku znajdował się również cmentarz rodowy.

Podwilcze

Początki historii budowy pałacu sięgają najprawdopodobniej drugiej połowy XIV wieku, kiedy to wieś została wymieniona po raz pierwszy jako rodowe gniazdo von Podewilsów. W 1890 roku Podwilcze nabył gospodarz wiejski, Max von Hewald. Był on znany z działalności dobroczynnej na rzecz domu sierot w Lipsku. Tytuł barona otrzymał za zasługi dla tegoż domu. Nowy właściciel, w celu pozyskania funduszy na zakup majątku, sprzedał krótko przed 1890 rokiem grunty na peryferiach Berlina. Max von Hewald był inicjatorem przebudowy pałacu, i z jego osobą należy wiązać nową neogotycką szatę. Świadczą o tym inicjały „MvH” znajdujące się na fasadzie pałacu. Ponadto wybudował on w 1900 roku dwuklasową szkołę wraz z mieszkaniem służbowym dla nauczyciela, w 1904 roku wzniósł gorzelnię oraz urząd podatkowy, a także wiele zabudowań gospodarskich. Zmarł 15 czerwca 1908 roku, a majątkiem do 1 listopada 1908 roku zarządzał administrator.

Następnie Podwilcze stało się własnością rodziny Gustava von Holtzendorffa. Baron Max von Hewald, w czasie swego gospodarowania w Podwilczu, powiększył majątek o Rychowo i Zagórze dlatego przeszły one również na własność von Holtzendorffów. Gospodarowali oni na majątku do 1945 roku. W 1945 roku obiekt zajęło wojsko. Następnie pałac upaństwowiono wraz z majątkiem. Od 1954 roku znajdował się w nim Dom Dziecka, nieco później pałac użytkowały wojska obrony terytorialnej, a od 1972 roku Zakłady Górnicze w Polkowicach, które umieściły w pałacu kolonie letnie. Trudności finansowe użytkownika spowodowały przekazanie majątku w 1981 roku Urzędowi Gminnemu w Białogardzie. Ostatnia zmiana własnościowa nastąpiła w 1987 roku, kiedy to pałac zakupiła osoba prywatna. Kubatura obiektu to 8000 m³. Obecny stan pałacu nie wymaga komentarza…

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Proszę wpisać komentarz
Proszę wprowadzić swoje imię i nazwisko lub nazwę